مردي كه ديگر بازنگشت (متوسليان)
مي خواست برود قم يا نجف درس طلبگي بخواند. حتي توي خانه صدايش ميكردند «آ شيخ احمد» ولي نرفت. ميگفت: «كار بابا تو مغازه زياده.»
هم دانشگاه مي رفت، هم كار ميكرد: در يك شركت تأسيساتي. اوايل كارش بود كه گفت «براي مأموريت بايد بروم خرم آباد.» خبر آوردند دستگير شده. با دو نفر ديگر اعلاميه پخش ميكردند. آن دو تا زن و بچه داشتند. احمد همه چيز را به گردن گرفته بود تا آنها را خلاص كند.
دانشجوي مهندسي برق دانشگاه علم و صنعت باشي و بروي زير رگبار گلوله. عجيب نيست؟! آدم بايد خيلي كله شق باشد كه همه چيز را ول كند و بزند به بيابان و ميان بسيجيهاي خاكي. حاج احمد متوسليان را مي گويم. فرمانده لشكر 27 محمد رسول الله.
شبها بچه ها با هم شوخي ميكردند. جشن پتو ميگرفتند. حاج احمد يك گوشه مي نشست، مي رفت تو فكر. شوخيها كه بيش از اندازه مي شد، يك داد ميزد، هر كس ميرفت يك گوشه. بعضي وقتها خودش هم يك چيزي مي گفت و با بقيه ميخنديد.
پرسيد: «كجا بودي تا حالا؟» گفتم: «داشتم غذا مي خوردم.» دست انداخت يقه ام را گرفت و با خودش بُرد. يك پسر 18-17 ساله روي تخت دراز كشيده بود. ما را ديد، ترسيد. دست و پايش را جمع كرد. «اينا چيه روي دستاي اين؟» يقه ام هنوز دستش بود. نفسم بالا نمي آمد. گفتم: «خون.» رو كرد به آن پسر و پرسيد: « از كي اينجايي؟» پسر گفت: «يه هفت.» ديگر داشت داد ميزد: «گفتي دستاتو بشورن؟» پسر گفت: «گفتم، ولي كسي گوش نداد.» يقه ام را از دستش كشيدم بيرون. در رفتم. دوباره شروع كرد به داد و فرياد. با التماس گفتم: «حاجي، به خدا من فقط دو ساعته از مرخصي اومدم.» گفت: «نه خير، يك ساعت و نيمه كه اومدي، اما به جاي اينكه بياي به مجروحا سر بزني، رفتي به كيفِ خودت برسي.»
سرم پايين بود كه صداي گريهاش را شنيدم: «تو هيچ ميدوني اين بچه پيش ما امانته؟ ميدوني مادرش اونو با چه زحمتي بزرگ كرده.»
شب، ما را توي ميدان صبحگاه در دوكوهه جمع كرد. به خط شديم. گفت: «حالا تا پونصد ميشمرم، سينه خيز بريد. ديشب كه شناسايي رفته بوديم، شمرديم. بايد همين قدر بريد تا از ديد دشمنان خارج شيد.»
از سنگر رفت بيرون وضو بگيرد. براي عمليات مهمات كم داشتند. رفته بود توي فكر. پيرمردي آمد و كنارش ايستاد. لباس بسيجي تنش بود. فكر ميكرد او را قبلاً جايي ديده است، اما هر چه فكر ميكرد يادش نمي آمد كجا. پيرمرد به او گفته بود: «تا ائمه را داريد، غم نداشته باشيد. توي اين عمليات پيروز ميشيد. عمليات بعدي هم اسمش بيت المقدسه. بعد هم ميري لبنان. ديگه هم برنميگردي.» گريه مي كرد و براي من تعريف ميكرد.
منبع: راسخون
حاج
احمد متوسلیان در سال 1332 ، مقارن با كودتای سیاه
آمریكایی در محله امامزاده سیداسماعیل خیابان مولوی
تهران متولد شد .وی دوران تحصیلات خود را در دبستان
اسلامی «مصطفوی» سپری كرد. از همان كودكی ضمن اشتغال
به درس و مدرسه به رغم نارسایی قلبی و ضعف توان جسمی
در مغازه شیرینی فروشی پدرش-" قنادی متوسلیان یزدی
" - واقع در بازار تهران مشغول شد.
ه جايي نميرسيد. صداي حاجي، دلم را گرم كرد.
حاجي هميشه پاي كار بود. نيرو را خوب درك ميكرد. 
مقام معظم رهبري: