شهادت بالاترین درجهای است که یک انسان میتواند به آن برسد و با خونش پیامی میدهد به بازماندگان راهش. همسرم بدان که من نسرین کسی که تو را دوست دارد، شهادت راهم بسیار دوست میدارم چون خدای خود را در آن زمان پیدا میکنم.
از تو میخواهم...
زندگینامه:
نسرین افضل در سال 1338 در خانواده مذهبی در استان فارس پا به عرصه وجود نهاد.
وی
در دوران تحصیل به عنوان یکی از دانشآموزان پر شعور و باشعور، بر بسیاری
از نابهسامانیها در رژیم طاغوت، خردمندانه اعتراض کرد، تا جایی که مورد
تعقیب نیروهای امنیتی قرار گرفت. این شهیده، پس از پایان تحصیل در دوره
دبیرستان با روحی سرشار از پیوستگی به درگاه احدیت با حضور مؤثر در کمیته
امداد سپاه و جهاد سازندگی با خدمت به محرومان روستایی، بیشترین قرب به
پروردگار را برای خود کسب میکرد.
شهیده افضل، در آغاز سال 1360 با
مشورت برادر بزرگوارش شهید «احمد افضل» با فراخوان جهاد سازندگی شیراز، به
همراه جمعی از خواهران متعهد به کردستان رفت و همه وقت خویش در مهاباد را
به مجاهدت پرداخت. وی مدتی مسئولیت تبلیغات و انتشارات سپاه مهاباد را بر
عهده گرفت و در عین حال، با دیگر ارگانها همکاری داشت.
وی به خاطر
نیاز شدید آموزش و پرورش به مربی، با عنوان مربی تربیتی در مهاباد مشغول به
کار شد و همزمان معلمان نهضت سوادآموزی نیز تحت تعلیم او قرار گرفتند. وی
در سال 1361 با یکی از پاسداران ازدواج کرده و پس از ازدواج با وجود
فعالیت زیاد اجتماعی، آنگاه که به کاشانهاش بازمیگشت، با ذوق و ظرافتی
ستودنی، خانه ساده و بیپیرایه را به بهشتی روح بخش تبدیل کرد.
این
شهیده در آخرین شب فروزندگیاش، با وجود تب شدید و بیماری از همسرش خواست
که او را به مجلس دعای توسل برساند؛ با وجود پافشاری همسرش برای استراحت،
در مراسم دعا حضور یافت و به گفته دوستانش آن شب مثل همیشه او به شدت منقلب
بود.
مراسم دعا و نیایش به پایان رسید و این شهیده، در حالی که
برای مراجعت به منزل سوار اتومبیل بود، در مسیر به کمین عوامل پلید آمریکا
افتاد و در آن جمع تنها، شهیده نسرین مورد اصابت گلوله دشمن قرار گرفت و از
آنجا که همیشه آرزو داشت مانند شهید مطهری به شهادت برسد، پس از یک سال
حضور در مهاباد، در شامگاه دهم تیر 61 در اوج خلوص و خدمت به اسلام به
آرزوی دیرین خود رسید.
قسمتی از وصیت نامه خواهر شهید نسرین افضل
«ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله... ».
شهادت بالاترین درجهای است که یک انسان میتواند به آن برسد و با خونش پیامی میدهد به بازماندگان راهش.
همسرم بدان که من نسرین کسی که تو را دوست دارد، شهادت را هم بسیار دوست میدارم چون خدای خود را در آن زمان پیدا میکنم.
از
تو میخواهم اگر میخواهی فردی خدا گونه باشی و درس دهنده، از امروز و از
این ساعت سعی کنی تماس خود را باخدای خویش بیشتر کنی و همینطور معلّمی
باشی جدّی.
قسمتی از نامه خواهر شهید نسرین افضل به همسرش
محبت
را در چشمانت میبینم، عاشقی هستی که با تمام وجود خدا را صدا میزنی و او
را دوست داری که به پیشش بشتابی و دوست داری که مسلمانی خالص باشی و خدا
گونه عمل کنی و به حد اعلا بپیوندی و به آخرین حد که مرز شهادت است برسی.
امیدوارم
که اگر این لیاقت و سعادت را در پیشگاه خدا داری هیچ مشکلی و سدی در جلوی
تو قرار نگیرد گر چه تو خود بارها اقرار کردی که سعادت نداری که آنچنان
باشی، بدان کسانی بودند که حتی به خود امیدوار نبودند ولی آخر به هدف خود
رسیدند و تو هم همیشه از خدا بخواه که تو را به آن حد برساند؛ و از تمام
هواهای نفسانی دورت بدارد.
عبدالله، از زمانی که من با تو آشنا شدم
و شروع کردیم به حرف زدن در مورد ازدواج، من میدانستم که اگر زمانی با
پاسدار ازدواج کنم، زمانی باید او را ترک کنم به همین دلیل به تو اطمینان
میدهم که من هیچوقت سدّی برای راه تو نخواهم شد.«والسلام».
در
آن جمع تنها، شهیده نسرین مورد اصابت گلوله دشمن قرار گرفت و از آنجا که
همیشه آرزو داشت مانند شهید مطهری به شهادت برسد، پس از یک سال حضور در
مهاباد، در شامگاه دهم تیر 61 در اوج خلوص و خدمت به اسلام به آرزوی دیرین
خود رسید
خاطره نخست: مسجد اباذر
او در
اتاق تنها نشسته بود و خواهرش به آشپزخانه رفت و مشغول شد، طوری به در و
دیوار اتاق نگاه میکرد که انگار برای خداحافظی از آنها آمده است. چشمش
روی دیوار اتاقها خیره ماند. از پیشانی عکس استاد مطهری که در قاب روی
دیوار، نگاهش میکرد. قطرههای خون میچکید.
خوابی که چند شب پیش
دیده بود، یادش آمد. از یک راه مه گرفته که کوههایش از آسمان هم گذشته
بود، رد میشد. ابرها جلوی چشم بودند. خورشید کمی دورتر در حرکت بود. آسمان
پایین آمده بود. از راهی رد میشد و کتابی در دستش بود، حالا میبیند که
عکس روی دیوار هم کتاب دارد. در خواب، گرگ زوزه میکشید، صدا نزدیکتر شد.
گرگ حمله کرد. او فرار کرد، پایش به سنگی خورد، اما روی زمین نیفتاد. روی
کوهی بلند که از آسمان هم گذشته بود، افتاد، سرش درد گرفت. از سرش خون آمد.
مادر گفته بود: خون خواب را باطل میکند. خیر است انشاء الله. به
عکس روی دیوار خیره شد. یادش نمیآمد. سرش درد گرفته بود، به سنگی خورده
بود، یا پنجه گرگی آزردهاش کرده بود؟
* خواهر
با سینی چای وارد میشود. او همچنان به عکس خیره شده و با اشاره گفت: «من
هم همین جای سرم تیر میخورد، انشاء الله». خواهر به چشمهای او نگاه
میکند، حتی نمیگوید: «این حرفها چیه؟ خدا نکند، انشاء الله باشی و مثل
صاحب عکس خدمت کنی. انشاء الله بمو نی و بچههایی مثل او تربیت کنی...»
خواهر فقط میگوید: «نسرین جان دیگه چند وقت گذشته. ظاهراً
از خر شیطون پایین او مدی و دست به کار شدی ها». نفهمید خواهر چه میگوید.
او دست به کار بود. یک عالم کار در مهاباد داشت که روی زمین مانده بود و
خودش در شیراز، چرا معطل مانده بود!؟ با چه سختی میان آن خانهها بین کوره
راهها و در اطراف شهر گشته بود و توانسته بود هفت نفر را برای شرکت در
کلاسهای نهضت سوادآموزی جمع کند. شش یا هفت نفر، نامهایشان را به یاد
آورد، «کشور منیره شو، زیبا خان سفیدی، بیگم فتوره بان، رعنا نازجابرفکور،
صفر بانو مغفرت، گلنار ساره سر». خواهر گفت: میخواهی اسمش را چه بگذاری؟
نسرین
دوباره شمرد، شش نفر بودند یا هفت نفر، «کشور منیره شو، زیبا خان سفیدی،
بیگم فتوره بان، رعنا نازجابرفکور، صفر بانو مغفرت، گلنار ساره سر، ماه
منظر خیری» آهان، «ماه منظر خیری» را یادم رفته بود. خواهر گفت: نسرین جان
کجایی تو؟ دو سال نیست که رفتی مهاباد، از وقتی هم که آمدی اینجا شیراز،
خانه خواهرت، آمدی خداحافظی که دلش را خون کنی و بری، الآن دو سال از
انقلاب میگذره، هنوز یک دل سیر ندیدمت، تا بود که دهات اطراف شیراز، پی
جهاد و نهضت و بسیج و آموزش اسلحه و کمکهای اولیه و... بودی. حالا هم که
رفتی اونجا حسابی دستمان ازت کوتاه شده، باز اگر همین جا بودی هفتهای، ده
روزی شاید میشد نیم ساعت دیدت.
نسرین گفت: حالا چی؟ الآن که در
خدمتت هستم. خواهر نرمتر شد و گفت: عزیز دلم، اسم بچه را انتخاب کن، با
آقا عبدالله هم صحبت کن، اسم داشته باشه خیلی بهتره! حواست را جمع زندگیات
بکن. تو همه چیز را فدای مهاباد میکنی ها!
نسرین گفت: حالا چی شده
مگه؟ خواهر گفت: نسرین جان، حالت فرق کرده، سر و چشمت یک جوری شده، عین
زنهای حامله شدی، مواظب خودت هستی؟ نسرین گفت: چی شدم، یعنی...؟
خواهر
دستی به موهایش کشید و گفت: نسرین جان یک هاله مادری، معصومیت، یک چیز خوب
توی صورتت پیدا شده؛ اینها نشانههای لطف خداست. نشانه مادر شدن و لایق
لطف خدا شدن است. نشو نههای مادر شدن و لایق لطف شدنه. خدا این لیاقت را
به همه کس نمی ده. اگر هنوز مطمئن نیستی، همین جا برو دکتر، دیگه هم نرو
مهاباد. بمون و استراحت کن به خدا مادر خیلی خوشحال می شه. دیگه برای ضریح
«سید علاءالدین حسین» جای خالی نگذاشته. همه را دخیل بسته. برای همه
امامها، تک تک، روضه و سفره یا شمع نذر کرده، خب حالا بگو چند وقته؟
نسرین با تعجب گفت: چی چند وقته؟
خواهر گفت: که، کی قراره من خاله بشم؟ چند وقته دیگه؟
نسرین گفت: من برای خداحافظی او مدم، این حرفها چیه؟
خواهر گفت: نه آمدنت معلومه نه رفتنت!
*
نسرین دیر کرده بود از صبح زود رفته بود جهاد و حالا دیر وقت بود. پدر در
اتاق راه میرفت، مادر دلشوره داشت. همه نگران بودند، پدر با تندی گفت: نه
آمدنش معلومه و نه رفتنش، این که نشد وضع. 24 ساعت سر خدمت باشه، سر کار
باشه. بالاخره استراحت میخواد یا نه؟
مادر گفت نمی دونم و الله تلفن
زد، گفت: احمد، قدری خوراک و پول براش به بره، من هم نفهمیدم آدرس را به
احمد گفت، یقین نزدیکای شیراز بوده توی راه یه خونواده جنگ زده را می بینه
که بچشون مریضه، میخواست او نو به بیمارستان برسونه.
پدر گفت: خب
به بیمارستان تلفن زدی؟ مادر گفت: مریض که نیست بگم صداش کنند مریض برده،
اونجا که اسم همراه بیمار را یادداشت نمیکنند، بیمارستان فقیهی به اون
بزرگی کی به کی است کی به کیه!
پدر گفت: این دختره چکاره است؟ همه
جا سر میزنه، به داد همه باید، بچه من برسه؟ توی مسجد هیچ کس غیر از نسرین
من نیست؟ توی جهاد هیچ کس مسئول نیست؟ تازه این خوابگاه عشایر رفتنش هم
برنامه تازهاش شده، چند شب پیش هم رفته بود پیش بچههای عشایر یا اونها را
مییاره خونه و مثل پروانه دورشون می چرخه و غذاهای رنگین جلوشون
میگذاره، یا خودش می ره اونجا. مگه نباید خودش هم زندگی کنه، صبح نسرین
کجاست؟ مسجد، ظهر نسرین کجاست؟ مسجد، شب نصف شب نسرین کجاست؟ مسجد.
مادر
گفت: اینها را که میآورد خانه، ثواب دارد غریبند، از خانهشان دورند،
آمدهاند اینجا درس بخوانند، فردا کاره ای شوند. از من غذا پختن و آماده
کردن خانه و شستن برای آنها، اما اصلاً آرام و قرار ندارد. هر جا کار
باشد، نسرین همان جاست، دنبال کار میدود.
عبدالله،
از زمانی که من با تو آشنا شدم و شروع کردیم به حرف زدن در مورد ازدواج،
من میدانستم که اگر زمانی با پاسدار ازدواج کنم، زمانی باید او را ترک کنم
به همین دلیل به تو اطمینان میدهم که من هیچوقت سدّی برای راه تو نخواهم
شد
کریم گفت: کار یک جا بند شدن هم بهم دادن.
توی جهاد هیچ کس بهتر، تمیزتر، دقیقتر از نسرین، کتاب خلاصه نمی کنه. همه
کتابهای استاد مطهری را به خاطر پشتکاری که داره، نسرین خلاصه نویسی می
کنه. خواهر جون از همه بهتر این کار را انجام میده چون استاد مطهری را
خیلی دوست داره و هم اینکه خیلی خوب کار می کنه. اما از بس دل رحم و
مهربونه یکجا بند نمی شه، انگار که کار را بو میکشه. رفته توی دهات «دشمن
زیادی» زنها را برده توی حمامی که جهاد براشون درست کرده، کلاس آموزش
احکام و بهداشت گذاشته! اصلاً یک کارهای عجیب و غریبی می کنه. عروسی هم که
کردیم هیچ فرقی نکرده یک هفته بعد از ازدواجش برگشت مهاباد.
همین طور که بیرون مثل فرفره کار میکنیم، از وقتی هم که میرسه خونه میشوره، میپزه، و تمیز می کنه.
خاطره دوم:
همه
دور هم نشستهاند و از خانوادههایشان تعریف میکنند. دل تنگیها را
نمیشود، پنهان کرد، هر کاری کنی بالاخره معلوم میشود. از لا بلای حرفها،
درد دلها معلوم میشود از چه چیزی دلتنگ هستی. دور هم جمع شدنشان برای
دعای توسل بهانه بود. میخواستند همدیگر را ببینند و از خانههایشان،
خانوادهشان حرف بزنند، تا خستگی کارهای طاقت فرسایی که در مهاباد، سنندج،
سقز، بانه انجام میدادند از تنشان بدر شود. برای کار فرهنگی آمده بودند،
ولی خدا میداند که از هیچ کاری دریغ نداشتند.
نسرین از خانه و از
مادر گفت: «من همیشه براش گل میخرم. هر شهری هم که برم، حتماً سوغاتی اون
شهر را باید براش بخرم، جون و نفس من مادرمه. فقط خدا شاهده که چه جوری
تونستم موقع شهادت داداشم، آرومش کنم. هر دعایی بلد بودم، خوندم، دو ماه
طول کشید تا قضیه را قبول کرد. اونهایی که رفته بودند دهلاویه و سوسنگرد
دنبال جنازه داداش، وقتی برگشتن باورشون نمیشد که مامان از هر جهت آماده
باشه. خونواده من خیلی دوست داشتنی و خوب هستن. همشون رو دوست دارم».
نسرین
ساکت شد. همه به او خیره شدند از ابتدای جلسه فقط همین چند کلام را گفته
بود و دوباره در خودش فرو رفته بود. حالتهای نسرین خیلی عجیب بود. حتی صبر
نکرد نماز را به جماعت بخواند، گفت: شاید شهید شدم. معلوم نیست تا یک ساعت
دیگه چی بشه؟
فاطمه پرسید: نسرین امشب چت شده؟
نسرین گفت: چیزی نیست تبم قطع شده، فقط شاید بخوام بهتون حلوا بدم!
محبت
را در چشمانت میبینم، عاشقی هستی که با تمام وجود خدا را صدا میزنی و او
را دوست داری که به پیشش بشتابی و دوست داری که مسلمانی خالص باشی و خدا
گونه عمل کنی و به حد اعلا بپیوندی و به آخرین حد که مرز شهادت است برسی
فاطمه گفت: پاشید بریم اینجا هوا خیلی سرده اگر بمونیم حلوای همه مون رو باید خیر کنند. یخ زدیم پاشید بریم.
ساعت
ده شب بود. مراسم دعای توسل تمام شده بود. موقعی که میخواستند سوار ماشین
شوند، صدای تک تیرهایی به گوش میرسید، نزدیک ماشین نسرین گفت: بچهها
شهادتین تون را بگید. دلم شور میزنه. فاطمه سوار ماشین شد و گفت: توی تب
میسوزی، انگار توی کوره هستی. دلشورهات هم به خاطر همینه. ما که تب
نداریم شهادتین را نمیگیم، فقط تو بگو نسرین جان.
خنده
روی لبها یخ زد، همگی سوار ماشین شده بودند. نسرین کنار در نشسته بود و
شهادتین را میگفت: که تیری شلیک شد. تیر درست به سرش اصابت کرد. همان جا
که آرزو داشت و همان طور که استادش «مطهری» به شهادت رسیده بودند، شهید شد.
و در همان مسجد اباذر که مجلس ساده عروسیاش را برگزار کرده بودند، مجلس ختم برگزار شد. نسرین شهید شده بود
روحش شاد و یادش گرامی
منابع : تابناک
مقام معظم رهبري: